Blogs: 103 woorden

15-10-2020

De euforie van de crisis is voorbij.

Bij crisis reageren we primair: we vechten, vluchten of bevriezen. We voelen van binnenuit energie en komen in een primaire stressactie: euforie! We kiezen intuïtief het beste. Voor een tijger vluchten, voor een beer stilstaan en als een aap me aanvalt duwen we hem weg. De euforie van de coronacrisis is voorbij. We hebben nieuwe brandstof nodig voor ons handelen omdat we motivatie verliezen. Een goede reden, een duidelijke visie. Licht in de tunnel waar we heen kunnen. Liefde voor de aarde, vrede voor iedereen. Dat is lastig. Vooral voor Mark Rutte, grandioos crisismanager, zonder visie.


14-10-2020

My castle

Ik word wakker van vrolijke muziek en een stem door een megafoon. Tegenover mijn huis wordt een nieuwe Xenos geopend alsof er niks aan de hand is. Korting voor de eerste 50 bezoekers. Mensen drommen voor de deur. Wat, anderhalve meter. Er rijdt een politieauto door de straat. Mensen doen een stapje naar achter en door de megafoon hoor ik nu tussen de lokroepen ook: ‘hou gepaste afstand’. Ik haal mijn ophaalbrug weer op. My home is my castle. Nu nog een leuke nieuwe hobby. Ik ga straks met mondkap op naar de plantenwinkel. Wat zou er groeien in de winter?


13-10-2020

Toont hij ballen?

De tomaten zijn in coronatijd opgekweekt, uitgebot, geconsumeerd. De planten staan uitgeput in hun potten te wachten om winterklaar te worden gemaakt. Vanavond om 19.00 uur wordt het duidelijk. Zet hij door? Of wordt het lauw Loenen? Gaan we samen met de kiezen op elkaar de winter door? Of is hij bang voor te sterke tegenwind van 17 miljoen deskundigen? Ik ben moe van het slalommen om de coronababbels op tv. Ik zoek een nieuwe relaxhobby om de winterlockdown door te komen. Iets leuks, iets verrassends, iets positiefs. Iets als een tomatenkweek, maar dan voor de winter. Iemand een suggestie?


 

8-10-20202

Verkopen is geen werkwoord

Het filmpje dat ik deze week maak, gaat niet zomaar over een leuk, interessant onderwerp, nee, het gaat over iets wat ik wil verkopen. Ik voel me daar ongemakkelijk en stom bij. Niet omdat ik niets wil verkopen, maar omdat ik dat helemaal niet kan. Verkopen kan je niet dóen, je kan het alleen maar laten gebeuren. Ik kan informeren, verleiden, aanwezig zijn, maar of ik iets verkoop, dat heb ik niet in de hand. Ik moet afwachten of het gekocht wordt.
Het is net als met liefde. Je kan het geven, maar of het ontvangen wordt, is afwachten.


7-10-2020

Kan niet slapen

Ik word midden in de nacht wakker. Waarom weet ik echt niet. Mijn gedachten dwalen naar mijn boek. Hoe vind ik de juiste toon? Zit er iemand op te wachten? Voor ik die piekerstraat insla, roep ik mezelf tot de orde. Heb je niet iets nuttigers om over na te denken?
Dus buig ik m’n nachthoofd over een ingewikkelde marketingvraag: hoe benader ik m’n potentiële klanten met mijn boek? Niet dat het al af is en niet dat ik een uitgever al zo gek heb gekregen. Maar toch. Dus bedenk ik een goeie manier.
En dan slaap ik rustig in.


6-10-2020

Jumping to conclusions

Het is grauw weer, echt oktober. Ik ben een herfstliefhebber, zou dat komen omdat mijn binnenste ten diepste net zo droefgeestig en guur is als dat jaargetijde? Ik herken mezelf wel in de beschrijvingen van de herfst inderdaad: onstuimig, kleurrijk, ruw, stormachtig. Maar of dat nou een goede reden is om ervan te houden? Dat zou betekenen dat ik van mezelf houd. Ehhh… of is dat jumping to conclusions? Afijn, ik ben er in geboren en ik loop er graag in. Laten we het daarbij houden. En de kaarsen gaan weer aan.
Dat geeft wat rust in het herfstig hart.

1-10-2020

Naar buiten

Ik pieker over mijn website en nieuwsbrief. Het moet er goed uitzien en kloppen. Helder en aansprekend zijn. SEO en toegankelijk voor iedereen. Ik ben er tevreden over. Maar toch. ’t Is natuurlijk nooit goed. Alles kan altijd beter. Dingetje hier, dingetje daar, iemand geeft weer een goede tip, ik pas toch weer iets aan.
Ik kijk naar buiten. Het regent. Ik moet even lopen.
Buiten realiseer ik me dat alles goed is en dat ik niet naar buiten durf te treden. Dat ik daarom zo druk blijf schaven aan dingetjes.
Gauw weer naar binnen. Een uitgever bellen voor mijn boek.


30-9-2020

Leuk

Ik houd evaluatiegesprekken met de deelnemers. Ze vonden het allemaal ‘leuk’. ‘Leuk is wel een leeg woord hè?’, zegt er een. ‘En toch kan ik er niet omheen dat het een hoge mate van ‘leuk’ had. Er was veel lol te beleven in de opdrachten.’
In elk volgend gesprek komt dat domme woord terug.
Leuk.
Wat koop ik ervoor dat ze het met zijn allen ‘leuk’ vinden. Wat hebben ze aan ‘leuk’?
Is het dan niet prikkelend geweest en diepgravend en interessant en leerzaam en buiten hun comfortzone of juist erbinnen? Was het alleen en enkel maar dat armzalige ‘leuk’?
Wat leuk.


29-9-2020

Het weerloze ikje

Tijdens mijn rondje om het dorp komt de gedachtestroom op gang. Niet het gemaal dat op onverwachte momenten de kop op steekt en me de diepte in sleurt waar niks te vinden is, nee, een serie gedachten en emoties die met het voortstappen gaan stromen: ik sta machteloos tegenover de wereld, waarvan ik been na been inzie dat het mijn weerloze ikje is dat me plaagt. De tranen stromen achter de bonkige wal van tegenzin vandaan. Daar is de plantenwinkel. Ik ben een bloemetje waard. Maar de bloemen zijn uitverkocht, dus loop ik onverrichterzake met de coronapijl naar buiten.

Opgeklaard.