november 2020

 

Hier vind je mijn novemberblogs van precies 103 woorden. Lees ze maar van beneden naar boven, dat is leuker. Hoe het zo gekomen is dat het er altijd precies 103 moeten zijn, lees je in een blogje van oktober 2020.
Wil jij ook bloggen? Bel me dan even op, dan leer ik het je: 0645760059 of mail me: info@sabinefunneman.nl


25-11-2020

Vragen

‘Hoe gaat het met je?’ Ik weet nooit wat ik op deze openste vraag der open vragen moet antwoorden. Ik ben van de generatie die het stom vindt om hem obligaat te beantwoorden met ‘Oh, goed.’ Wie zo’n vraag stelt, wil weten hoe het met me gaat, denk ik. Zeker als het vrienden zijn. Maar ook dan weet ik niet wat te zeggen, want het gaat natuurlijk bijna nooit helemaal ‘goed’. Er zit altijd een scheet scheef of een haakje aan. En wat zeg je dan?

Ik zorg gewoon dat ik de vraag als eerste stel. Dan gaat het ‘goed’ met mij.


24 -11-2020

Luisteren met je woorden

‘Ik zou eigenlijk in één keer de weekboodschappen moeten doen, hè.’ zei ik plompverloren tegen de kassajongen in de buurtsuper. ‘Ja, eigenlijk wel’ glimlachte hij, ‘maar het is lastig om alles in een keer te overzien.’. ‘Ik weet vandaag echt niet wat ik morgen wil eten.’. ‘Nou, dat snap ik, dat weet ik ook nooit.’ Hij knipoogde naar me. ‘Daarom kom ik vaker binnenpiepen.’. ‘Helemaal goed,’ hij weer, in al zijn groothartigheid. Kleintjes sloop ik de deur uit, met de vergeten krop sla in mijn tas. Ik ga beter mijn best doen meer boodschappen in één keer te doen.


18-11-2020

Ruttes wereld staat er gekleurd op

De boodschap van Rutte is ambivalent: ‘Er mag weer meer.’ en ook ‘We moeten nog heel erg oppassen.’ We krijgen meer vrijheid, maar moeten ons nog wel verantwoordelijk gedragen.

Ik deed de afgelopen dagen een piepklein onderzoekje op Instagram hoe vrij mensen zich voelen en hoe verantwoordelijk. Uitkomst: beetje wel, beetje niet. Sommigen voelen zich vrij, anderen niet. Sommigen voelen zich verantwoordelijk, anderen ook niet (lekker puh). Heerlijk dat we een beetje van het zwart-witte denken afkomen! En wat nog mooier is? De waarheid in het midden is niet grijs maar tot mijn grote vreugde bont gekleurd!


17-11-20

Ben ik bang?

Ik erger me rot, dat mij steeds wordt gevraagd of ik bang ben, als ik me houd aan de coronamaatregelen. Misschien lijk ik bang als ik me terugtrek als het ergens te druk wordt, of als ik niet binnenloop in een huis waar al meer mensen zijn. Ikzelf voel de vrijheid me verantwoordelijk te gedragen en voel me medeverantwoordelijk voor de gezondheid en vrijheid van anderen. Is dat te mooi om te geloven? Of klopt het niet wat ik zeg en ben ik gewoon bang om zelf ziek te worden? Het is verwarrend. Ik ben benieuwd naar de persconferentie zo.


12-11-2020

Zelf koken, samen eten

Sommige mensen denken dat ze zelf alles beter kunnen. Waarom? Grote kans dat ze in hun jeugd leerden dat zelf doen het simpelst was. Ikzelf ben klaar met de waaromvraag. Ik word volgende maand 60 en wil de laatste periode van mijn leven niet meer worden beheerst door dingen die in mijn vroegste jeugd nuttig waren en nu niet meer. Alles zelf doen is niet nuttig en zeker niet als ik het verwar met alles alleen doen. Het is fijn om dingen zelf te kunnen, maar ik hoef ze niet alleen te doen.

Wie komt vanavond bij me eten?


11-11-2020

Ik kan het zelf het best

Met zijn welbekende scheve ‘sorrydatikhetzegmaarikmeenhetwel’-lachje vertelt hij dat hijzelf het mission statement van zijn bedrijf heeft geschreven voor de komende jaren. Hij heeft er niemand voor ingehuurd en ook geen klankbordgroep voor gevormd. ‘Het is natuurlijk (knipoog) een goed verhaal geworden, want niemand kan dat beter dan ikzelf.’ Ik glimlach vriendelijk terug en vraag hem belangstellend hoe het statement bij anderen is aangekomen. ‘Ja dat is nog wel een dingetje,’ fronst hij. ‘Het moet nog wel goed landen. Kan jij daar niet voor zorgen?’.

Natuurlijk joh, ik wel.

Ik zet elke verdwaalde kist op het juiste vliegveld.


10-11-2020

Ik kan het zelf

“Kantzelf”, riep ik altijd, volgens mijn moeder. Bij het dichtknopen van mijn jas, bij het stappen op mijn driewieler, bij het voeren van de hertjes in het Goffertpark. Ik voel het nog altijd: dat ik de aardappelschil zo dichtbij het hertje hield dat de zachte lippen eventjes in mijn vingers hapten. De spanning van het lichamelijk contact met dat onbegrijpelijke, onbereikbare dier, daar moest mijn moeder niet tussen komen. Zij was een beetje bang voor herten, denk ik. Zij vond ze onberekenbaar en liet mij ze liever niet alleen voeren. Maar ik vond het leuk. Ik kon het zelf!


5-11-2020

Kort klopt

Rutte antwoordde op de vraag: ‘Waarom geen totale lockdown?’, ongeveer dit: ‘Dat moet je doen als de cijfers geen bocht nemen, het aantal besmettingen een plateau worden en de effecten in de zorg nog niet zichtbaar zijn en dat moeten ze wel doen.

Hij is mij kwijt.

Wat zou hij ook kunnen zeggen?
‘Dat is niet nodig.’
Hij denkt dat hij genuanceerd is met een lang antwoord. Een kort antwoord is eng. Dan is hij naakt. Maar weet je? Iemand kan een verduidelijkende vraag stellen, dan ontstaat er een gesprek. Ook eng. Maar wel zo leuk, want dan blijf ik erbij.


4-11-2020

Duidelijkheid

Iemand vroeg of Rutte het juiste verhaal vertelde gisteravond. Ik dacht eraan dat hij laatst staande werd gehouden, toen hij in zijn hoodie buiten liep. De journalist vroeg waarom hij mondkapjes niet verplicht stelde. ‘Wat een kinderachtig land zijn we toch’, spuugde hij uit. ‘Het is beter om die dingen op te doen, waarom moet ik het dan verplichten?’

Was hij maar in zijn hoodie gekomen gisteravond. Dan spreekt hij vanuit zijn hart, waardoor het ons raakt: ‘Omdat jullie zo kinderachtig zijn dat je steeds de grenzen opzoekt, sluiten we nu alles wat het leven aangenaam maakt. Net goed.’ En dan weglopen.

 


3-11-2020

Volhouden

Soms heb ik het gevoel terug in de tijd te zijn geschoten. Naar de jaren vijftig, of zo. Toen mensen voorzichtiger waren en afstandelijker. Mijn ouders hebben elkaar in hun verliefdheid echt niet direct het bed in gesleurd. O, nee. Eerst wandelen en elkaar leren kennen. Op afstand. Ze zijn jarenlang verloofd geweest voor ze trouwden om de liefde te consumeren. Voor hen was afstand houden ook het sleutelwoord. En volhouden. Tot het eindelijk mocht.
Ben benieuwd of Rutte het juiste verhaal gaat vertellen vanavond. Dat ‘ie het meent. En dat wij het snappen. Ook al moeten we terug in de tijd.